Verslag Heliomare t.b.v. Johan Cruijff Foundation.
 
Door: Cees van Delft, Judoleraar A.
 
Op verzoek van Ben v.d. Eng heb ik het project aangenomen om de mensen van Heliomare uit de brand te helpen. Kennelijk liep er nog een toezegging om lessen te verzorgen, dus bij deze heb ik deze ingevuld.
 
Als eerste ben ik langs geweest om een “verkenning”  te doen van de omgeving, de materialen die beschikbaar zijn en een indruk te krijgen van de groepen waaraan les zou worden gegeven. De sportinstructeur “Jan” die mij opving bleek een vrolijke man te zijn, had een duidelijk beeld over wat er gegeven zou kunnen worden en bleek uiteindelijk ook heel enthousiast mee te draaien op de tatami. 
 

Uiteindelijk werd besloten de lessen te draaien in sporthal “De Moriaan”(zie foto hierboven), daar deze ruimte groot genoeg was om de “judoka’s” te huisvesten. Gelukkig bleken er ook judomatten aanwezig te zijn.
 
De groepen waren samengesteld uit diverse klassen waar de leerlingen qua leeftijd in ieder geval overeen kwamen. De leerlingen zelf varieerden van lopende tot rollers.
 
Niet iedereen voelde zich happy genoeg om deel te nemen aan de lessen. Bij dit soort onderwijs wordt dan ook gehoor gegeven aan de wens van de leerling. En daar hebben we alle respect en begrip voor. Knap was wel dat 1 jongen die zijn benen niet kon buigen, toch meedeed en een partijtje wist te maken tegen leraar Jan op de lekker dikke valmat die we ook in gebruik hadden genomen. Twee liefhebbers van Heavy Metal muziek voelden zich niet “senang” genoeg om mee te doen en zijn dan ook niet op de mat verschenen.
 
De lessen werden per dag in 2 gedeelten gegeven. Voor de lunch een groep en na de lunch een andere groep. De lestijden varieerden enigszins, daar dit in de reguliere lessen ook zo was. Had iets te maken met begintijden van de lessen. Per groep was hun eerste les altijd spannend, geheel gericht op valbreken, de regels van judo (“judo is fijn zonder pijn”, “afkloppen betekent loslaten”, matté is stoppen et cetera). Daarnaast randori ne-waza (partij op de grond) en het aanleren van o-soto-gari. Zaken als heupworpen of schouderworpen vond ik niet opportuun voor deze groepen, een aantal leerlingen had een behoorlijk probleem met hun evenwicht of lichaamscoördinatie. Uiteraard heb ik balansverstoring behandeld (90 graden regel) en dit de leerlingen aan den lijve laten ondervinden (proprioseptief handelen) en laten uitvoeren.
De begeleider van groep 2 van de eerste sessie was zeer te spreken over het feit dat er heel veel en afwisselend gewerkt werd, niet het “zouteloze” uitleg geven over valbreken, gewoon veel doen. Zelf vind ik dat ook veel prettiger, heel fanatiek voordoen, snel wisselen van techniek. Dit houdt (mits de weersomstandigheden er goed voor zijn) de aandacht er goed bij. 

De tweede groep die kwam bestond uit een enthousiaste leerlingen van 14-16 jaar. Duidelijk in de leeftijd waar aanraken “eng” was, maar hier waren ze snel overheen. Bijzonder om te noemen waren 2 jongens die normaliter elkaars grootste vijanden waren en eigenlijk niet door 1 deur konden. Op de mat wisten ze elkaar goed te respecteren en viel werkelijk geen onvertogen woord. Ze hebben zelfs samen getraind en randori’s gemaakt zonder dat het uit de hand liep.
 
Na afloop kregen de leerlingen van de eerste groep een Judo Diploma, de leerlingen uit groep 2 konden op verzoek een diploma krijgen. Gezien hun leeftijd bracht het geven van een diploma geen meerwaarde. 

Na twee keer deze groepen les te hebben gegeven werden andere leerlingen uitverkoren om judoles te krijgen.
Van groep 1 hiervan waren 4 “rollers” die absoluut niet de mat op wilden of konden. Bleven er nog 9 leerlingen over die heel enthousiast deelnamen en de stof goed op wisten te pakken. Overigens kwam bij hun 2^e les er nog een roller bij die WEL de mat op kwam. Hij kon wel staan, niet lopen. Eén jongen en één meisje hadden al wat judo ervaring, dus die werden ook gebruikt om dingen voor te doen. Stimulans voor de rest van de groep, dat was duidelijk.
’s Middags kwam de tweede groep waar wat mensen met een sociale stoornis tussen liepen. Hierbij ontstond een kleine onenigheid toen een jongen per ongeluk een elleboog in zijn gezicht kreeg. Hij werd boos, maar was wel zo wijs om de mat af te gaan en zich om te kleden in plaats van, wat hij normaliter zou doen, er op los te gaan slaan. Moet gezegd worden dat hij zijn 2^e les besloot om geheel niet deel te nemen. Enerzijds jammer, anderzijds respect voor het feit dat hij wel zijn eigen grens weet te bepalen. Het sociale aspect van judo (judo is fijn zonder pijn enzo) heeft ook hier duidelijk zijn werk gedaan bij deze groepen.
Voorts was er ook een jongen bij (enigszins spastisch aangelegd) die de eerste keer beweerde dat hij nooit zou kunnen judoën, want zijn tweelingbroer kon het wel en was al heel ver. Deze jongen werd zo fanatiek dat hij zijn 2^e les zich uit de naad vocht. Insteek van mijn kant bij elke 2^e les was het herhalen van valbreken en vervolgens veel stoeien, zowel staande (indien mogelijk) als op de grond. Want met judo moet je immers je tegenstander op zijn rug zien te krijgen. Tussen het stoeien door hebben we de leerlingen individueel aanwijzingen gegeven om nog wat verder in de techniek te komen. En wat extra kneepjes van het vak (andere houdgrepen en zo) bij te brengen. Deze aanpak wierp duidelijk de gewenste vruchten af. De  laatste les (25 mei) hebben we de lestijd wat ingekort vanwege de temperatuur in de zaal. Het leek ons niet wenselijk dat de leerlingen bevangen zouden worden van de warmte. De pret en het enthousiasme waren er niet minder om.
 
Er zijn in ieder geval een paar leerlingen overtuigd geraakt van hun eigen kunnen, weten nu dat ze niet zomaar breken als ze aan deze sport doen en mogelijk gaat dat voor hun een vervolg krijgen bij een van de vele judoscholen die ons land rijk is.
 
Voor de school Heliomare was het een eye-opener over judo als mogelijk vast onderdeel van de les. De vraag is dan ook of de Judobond, dan wel de Johan Cruyff Foundation hier nog iets in zouden kunnen betekenen (judo pakken sponsoren o.i.d.).
 
In ieder geval heb ik Jan verteld dat ze sowieso een judoleraar kunnen inhuren. Daarnaast heb ik verteld deze vraag ook bij de JBN voor te leggen, iets wat ik vanmorgen (26 mei 2009) dan ook heb gedaan.
 
Kortom, voor zowel Heliomare als mijzelf was het weer een leerzaam project en ik heb het dan ook met heel veel plezier gedaan. Datzelfde geldt voor Anita Oosting, die dit samen met mij heeft gedaan. Zulke projecten worden een succes met goede assistentie is mijn ervaring.
 
Over de persoonlijke verzorging hadden we ook niets te klagen. Heliomare heeft ons iedere keer een lunch aangeboden in het bedrijfsrestaurant. En geloof me, daar was niets mis mee.
 
Met sportieve judogroet, Cees van Delft & Anita Oosting.