Japan 7 t/m 21 juni 2011

Het gesjouw met mijn bagage zal wel niet voldoende moeilijk geweest zijn. Na die ellende met het vliegtuig naar Heathrow, London, waar we na een wachttijd van 2 uur konden overstappen voor de vlucht naar Narita, Japan. Daarvoor wederom door de douane en ook daar weer eerst een stoel zoeken om de schoenen uit en aan te kunnen trekken. Zo slecht als ze bij de douanes voorbereid zijn zou ik wel eens de enige gehandicapte persoon kunnen zijn die wel eens vliegt. Het was raar om tijdens de nacht te vliegen waarbij het niet donker werd. Daarbij was ik zo verdiept in een computerspel, dat de nacht om was voor ik er erg in had. Na 12.00 uur vliegen kwam ik misselijk aan op het vliegveld en gelukkig knapte ik van de frisse lucht snel op. Na het invullen van enkele formulieren bij de douane, zoals reden van en waar we in Japan verbleven wederom de procedure als gevolg van mijn aangepaste schoenen. Dit maal echter geen stoel zoeken en werd ik hierbij geholpen door een charmante jonge dame. Ze kwam zelf slofjes brengen, om aan te doen, terwijl ze de schoenen onderzochten. Dan wordt al het amateuristische en botte gehannes bij de Europese douanes je nog duidelijker. Geen gedrang of welke hinder dan ook van medereizigers bij het instappen van trein naar Tokyo centrum waar ik in slaap viel tegen een mooie Japanse dame die ook was ingeslapen. Slapen blijkt de grote bezigheid van Japanners in de Metro en trein te zijn. Na wederom een paar uur gereisd te hebben eindelijk Tokyo. Nederlandse reinheid verbleekt bij het zien van de propere straten.

De Kodokan

Het was een mooie aanblik toen we bij het Kodokan gebouw arriveerde. Ervoor stond het standbeeld van Sensei Jigoro Kano, grondlegger van de judo.

Na het aanmelden bij de receptie kregen wij onze sleutel van onze kamer in het hostel van de Kodokan, tweepersoonskamer met eigen badkamer en met 2 dagen reizen en een paar uurtjes bedrust startte diezelfde avond de training. Deze avondtraining was niet wat ik er van verwacht had. Iedereen deed iets voor zichzelf. Het was geen les, maar een vrije training. Dit was niet wat ik uit de mail van de Kodokan, die ik voorafgaande aan deze reis had gekregen, had begrepen.David Monteverde uit Equator, die een reis maakt door allerlei Aziatische landen en al iets langer in de Kodokan was, legde ons de omgangsregels uit die in de Kodokan gebruikelijk waren. De hoofdregel is dat je zelf op iemand afstapt en aan hem vraagt om een randori (dit is een partij judoën) of pratice (dit is worpen en grepen uitvoeren). Door David konden we ook de kosten van ons verblijf iets drukken. Hij vertelde ons dat we in een supermarkt konden eten. Daar konden we gewoon uit de schappen nemen wat we wilden en dan werd het voor een heel schappelijk bedrag ook nog eens voor ons klaargemaakt. Om een foto te kunnen maken van Sensei Daigo, een van de drie 10de dan houders in Japan die nog van Jigoro Kano les hebben gehad, kregen we van Samy Tadohera, Amerika de tip om dat vooraf te vragen aan Sensei Matsumoto, 8ste de rechterhand van Daigo. Pas hierna lukte het om een foto te kunnen maken. Pas de laatste 7 jaar ben ik in Terwinselen overgeschakeld op de Budosen stijl van judo, die vooral in Nederland wordt gebruikt. De Kodokan stijl heb ik vanaf mijn jeugd beoefend en daar was ik nu weer heel vlug in thuis. Ondanks dat ik een goede conditie dacht te hebben had ik enkele dagen de tijd nodig om in het ritme te komen van de dagelijkse randori en pratice. Een van de leraren, Sensei Shimmijamo moest er eerst een nacht over denken om mijn handicap om te zetten in mijn voordeel. Offerworpen, mijn ding, konden niet omdat die nagenoeg bij wedstrijden uitgesloten zijn. Zijn verdere voorstelen werkten zo goed dat ik tijdens de randori’s mijn tegenstanders, valide judoka’s tot 120 kilo, heb kunnen werpen. Ook heb ik les gehad van Sensei Matsumuru, 9de dan, met zijn knappe assistente. Die dag werden er ook tv opnames gemaakt ten behoeve van Universiteit Judoka’s Japan. Ik kon het wel waarderen... dat ik met haar allerlei grondtechnieken mocht beoefenen. Buiten dat het prettig oefenen was, was het ook nog eens heel leerzaam. Op een middag was Daigo (+ 90 jaar) een heel oude kata (vaste vorm tussen aanvaller en verdediger) aan het beoefenen. Hij stelde daarbij een samoerai voor in een harnas en demonstreerde zijn verdediging. Het was schitterend te zien hoe hij heel langzaam bewoog totdat hij een verdedigingstechniek uitvoerde die vliegensvlug ging. Zoiets had ik nog nooit gezien. In de vrije uren zijn we Tokio gaan bezichtigen. We zijn ook naar de Budokan geweest. Dit is de sporthal gelegen in de oostelijke tuinen van het keizerlijke paleis, waar Anton Geesink in 1964 Olympisch kampioen was geworden. Een machtig mooi groot gebouw. Op dat moment vonden daar de Japanse Open Ballroomdancing plaats. In eerste instantie mochten René en ik niet naar binnen. Na enig aandringen (en enkele charmante blikken) van onze kant kwam er een directrice aan en hiervan kregen we zomaar 2 entreekaartjes om naar binnen te gaan om foto’s te maken. Het moet een machtig gevoel geweest zijn om in dit gebouw, als niet Japanner Olympisch kampioen te zijn geworden.

Biertje??

Sensei Daigo en Rene de Vlieger Op de laatste avond nodigde een Japanse leraar ons uit om samen te gaan eten en een biertje te drinken met hem. Wij, vooral René drinkt geen bier. Maar kon dit natuurlijk niet weigeren. Het gaf wel een grappig effect op René. Dit was voor ons een hele leuke afsluiting van onze Japan judo reis. De 16 dagen zijn dan ook voorbij gevlogen. Op de terugweg heb ik een originele Kodokanband (zwarte band) gekocht. Nog nagenietend van de ervaring landen we op Heathrow. Vandaar uit was het nog maar een klein stukje vliegen naar Schiphol, waar mijn vader ons ophaalde en met wie we samen verder met de trein terug naar huis gereisd zijn. Het was een heel gesjouw met de koffers. Er waren heel wat en ook minder prettige douane controles. De reistijden waren erg lang en toch is het een héél geweldige en leerzame ervaring om dit alles mee te hebben gemaakt.  

1e training Peij/Echt na Japan

Tijdens de eerste training merkten mijn sparringpartners meteen op dat ik anders vocht. Conditioneel kon ik het makkelijker bijhouden. Nadat ik verteld had wat ik allemaal geleerd had ging mijn trainer daarop verder door alle judoka’s die nieuwe oefeningen te laten trainen. Bovendien heeft hij me ook nog een paar aanvullingen op mijn nieuwe worpen geleerd. 1e training in Terwinselen na Japan Daar maakte ik een fout doordat ik nog in de kodokan stijl dacht en vocht terwijl hier juist Budosen getraind werd. Daar moest ik dus eventjes omschakelen. Alhoewel ik het nooit eerder als in Japan had gezien was nu de broer van de leraar dezelfde oude kata als Daigo aan het beoefenen en daar hebben we samen over gesproken. Het is nog altijd mijn streven om mijn 2e Dan examen te gaan behalen. Liefst dit jaar nog, maar mogelijk wordt het begin volgend jaar omdat mijn partner kata wedstrijd heeft op internationaal niveau.Daniël Noorthoek