Op jbn.nl kan je de ervaringen van de Eerste-luitenant van de Landmacht en topjudoka, Bryan van Dijk, volgen. Lees hieronder deel 2 van zijn dagboek uit Afghanistan.

Deel 2: Aankomst in Kandahar
Afgelopen zondag zijn we van Schiphol vertrokken voor een lange trip met als eindbestemming Afghanistan. Na een vlucht van ruim zes uur kwamen we laat in de avond aan in Dubai. Daar werden we door twee militairen opgewacht om vervolgens per bus naar een militair vliegveld vervoerd te worden. Eenmaal aangekomen konden we drie uurtjes slapen want om 06.00 uur vertrokken we met de Hercules voor een tactische vlucht naar Afghanistan. Dit militair toestel is niet te vergelijken met een gewoon vliegtuig. Er zijn namelijk geen stoelen maar netten waar de passagiers in hangen.



Maandagochtend kwamen we aan op kamp Kandahar. Dit vliegveld is het drukste vliegveld ter wereld met één vertrek-/landingsbaan en wordt vooral gebruikt voor militaire (gevechts)vliegtuigen en helikopters. Het vliegveld is onderdeel van een enorm groot internationaal militair kamp waar ruim 25.000 militairen werkzaam zijn uit verschillende landen. Mijn eerste indruk was overweldigend en ik wist niet wat ik zag. Aan alles hier merk je dat we in een oorlogsgebied zijn. Er is enorm veel beveiliging en overal waar je komt, zie je bewapende militairen. Zelfs in de verschillende eetgelegenheden dragen de militairen hun wapen bij zich. Het is bijna niet voor te stellen hoe groot dit kamp is. Van een collega kreeg ik een rondleiding van twee uur per auto en nog had ik niet alles gezien. De eerste dag werden we geïnstalleerd in onze tent en kregen we een uitgebreide veiligheidsbriefing. Dit houdt in dat ons werd verteld wat te doen bij verschillende alarmsignalen. Daarna waren we vrij en kon ik lekker gaan trainen in een van de vele trainingshallen hier. De sportfaciliteiten zijn hier enorm goed geregeld. Er zijn verschillende soorten fitnessgelegenheden die enorm groot zijn. Ik kon me dus aardig uitleven.



Clinics
Dinsdag en woensdagmiddag vonden de judoclinics plaats midden op het basketbalveld in de buitenlucht. Dit was een aparte ervaring en werd door de aanwezige militairen goed ontvangen. We hebben twee keer een uur  aardig kunnen knokken en we trokken heel veel publiek. Wat me hier opvalt is dat alle militairen heel geïnteresseerd zijn in wat we doen en wie we zijn. Ook door de buitenlandse militairen worden we regelmatig aangesproken. Wij als groep vallen natuurlijk enorm op omdat iedereen hier in gevechtstenue loopt en wij niet. De avondprogramma’s werden ingevuld door de band 30 Euro Live en Raffaëla met haar danseressen. In de Dutch Compound gaven ze dinsdag en woensdagavond een geweldige show weg van bijna drie uur per avond. Deze twee optredens werden door de aanwezige militairen met veel enthousiasme ontvangen en heel de zaal ging uit z’n dak. De reacties na afloop waren overweldigend maar woensdagavond werden we wel weer met onze neus op de harde feiten gedrukt. Het optreden werd plotseling verstoord door een alarm waardoor alle militairen op de grond gingen liggen. Na een korte onderbreking kon het feest uiteindelijk gewoon doorgaan en de avond werd natuurlijk goed afgesloten.

Kamp Holland
Volgens de planning zouden we donderdag naar het volgende kamp in Tarin Kowt gaan. Dit kamp wordt ook wel Kamp Holland genoemd omdat hier de grootste groep Nederlanders zit (ruim 1500). Door verschillende redenen wordt het schema erg vaak omgegooid. Soms zelfs om het uur. Zo zaten we donderdagochtend in de helikopter voor de reis naar Kamp Holland. Eenmaal opgestegen bleken de weersomstandigheden te slecht te zijn om te vliegen. Hierdoor moesten we helaas terug en werd de reis uitgesteld. De laatste berichten zijn dat we hier tot zaterdag moeten blijven. Waar we daarna heen gaan, is voor ons ook nog een raadsel maar ik zal me zeker niet vervelen. Ik kan hier altijd nog een extra judoclinic inlassen en zelf gaan trainen. Het blijft op verschillende manieren een spannende trip vol verrassingen. Wordt vervolgd......

Groet,
Bryan