Op jbn.nl kan je de ervaringen van de Eerste-luitenant van de Landmacht en topjudoka, Bryan van Dijk, volgen in Afghanistan. Lees hieronder het laatste deel van zijn dagboek uit Afghanistan.

Deel 4: De terugreis
De laatste dagen van mijn trip in Afghanistan kwamen in een stroomversnelling, omdat ik een vlucht eerder naar huis kon regelen. Dinsdagmiddag vertrokken we vanaf Tarin Kowt met een Hercules C130 (militair vliegtuig) naar Kandahar waar we acht uur moesten wachten alvorens we konden doorvliegen naar het vliegveld in Mirage (Dubai).

We mochten in Kandahar het vliegtuig verlaten, waardoor ik kon regelen dat ik woensdag met de eerste vlucht terug naar Nederland kon. Raffaela en de band 30 Euro Live moesten op Mirage blijven, omdat er donderdag, voor de aanwezige militairen daar, nog een optreden gepland stond. Op Mirage werken namelijk rond de 50 Nederlandse militairen die ook gewoon op uitzending zijn voor vier maanden of langer.

Thuiskomst
De terugreis naar Nederland was lang, maar wel comfortabel. Met een civiel toestel van Martinair vlogen we naar vliegveld Eindhoven met een tussenstop op Kreta. Daar verlieten een aantal militairen het vliegtuig. Militairen die voor een langere periode op uitzending zijn geweest verblijven altijd eerst twee dagen in een hotel in Kreta. Daar kunnen ze “acclimatiseren” en eventueel praten met de aanwezige bedrijfsmaatschappelijk werkers, psychologen en geestelijk verzorgers. We konden binnen drie kwartier doorvliegen naar Nederland, waar mijn ouders en zus me opwachtte op het militaire vliegveld in Eindhoven.

Respect
Terugkijkend op deze elf dagen heb ik een heel goed en positief gevoel overgehouden. Ik heb echt heel erg veel respect gekregen voor de Nederlandse militairen die daar heel goed werk verrichten. Vooral als je bedenkt hoeveel commentaar er van de mensen hier in Nederland is op de missie daar in Uruzgan. De algemene indruk die ik kreeg van de mensen daar is dat men heel anders tegen deze missie aankijkt. Afmaken waar we aan begonnen zijn was de kreet die ik heel veel hoorde onder de aanwezige militairen. En daar kan ik me ook wel iets bij voorstellen na wat ik allemaal heb gezien en gehoord. Ik hoop dat ze dit de aankomende maanden dan ook gewoon kunnen doen en dat iedereen veilig thuis zal komen.
Deze reis was voor mij de ultieme bevestiging dat er ergere dingen zijn in het leven dan een verloren judotoernooi of een langdurige blessure. Deze trip zal ik daarom in ieder geval ook nooit vergeten.
 
Groet,
Bryan