7.01 trainingsmethoden.pdf


Er zijn twee basismanieren, waarop judo beoefend wordt, te weten 'randori' en 'kata'.

Er zijn diverse oefen- en trainingsvormen om tot 'randori' (vrij oefenen) te komen, namelijk:
- verschillende vormen van 'uchi-komi' (bij herhaling inzetten). Soms komt men in dit verband nog wel eens de naam 'butsu-gari' tegen;
- 'yaku-soku-geiko', ook wel alleen 'keiko' genaamd (afspraaktraining-geen tegenstand);
- 'kakari-geiko' (de één valt aan, de ander verdedigt).
Een training wordt altijd vooraf gegaan door een 'warming-up' en 'ukemi' (valoefeningen).

'Kata' (vorm) is een formeel systeem van vastgestelde oefeningen in 'nage-waza' (werptechnieken) en 'katame-waza' (controle technieken), alsmede in 'atemi-waza' (aanvallen op vitale punten). Bij de 'kata' weet de judoka tevoren precies wat zijn partner gaat doen).
Hoewel vele judoka dit onderschatten zijn de kata als studieobject van groot belang, omdat alle technieken op de juiste wijze moeten worden uitgevoerd. De kata geven de judoka de mogelijkheid zich te verdiepen in de juiste uitvoering.

De grondlegger van het 'Kodokan-judo', Jigoro Kano, omschreef de bedoeling van de  kata als volgt:
'De kata vormen het element van schoonheid in het judo. In de vormen van het kata belichaamt zich de geest van het judo, zonder welke het niet mogelijk is zich bewust te worden van het doel dat men nastreeft.'

De 'Kodokan' kata zijn:

Ju-No-kata
 

Zijn werkwijze is als volgt:
1. Aanleren van controletechnieken op de mat in liggende of zittende positie, zodat de judoka vertrouwd raakt met de mat.
2. Beginfase van het werpen of tachi-waza, waarbij hij zegt in korte en snelle tijd drie valbreekrichtingen te kunnen aanleren, namelijk achterover, zijwaarts en voorover.
In deze niet-judotechnische serie gebruikt hij drie judotechnieken, namelijk o-soto-gari, de-ashi-barai en hiza-guruma, waarbij de vallende leerling zelf zijn snelheid bepaalt en de partner alleen als steunpunt en helper fungeert.
3. Werptechnieken met behulp van de speelarm, zoals uki-goshi (drijvende heupworp), o-goshi (grote heupworp) in drie variaties, koshi-guruma (heupwiel), seoi-nage (schouderworp), sukui-nage (lepelworp), te-uchi-mata (arm-binnendij-worp), ushiro-goshi (heupworp), utsuri-goshi (wissel-heupworp), kata-guruma (schouderwiel).
Geesink wijst er nadrukkelijk op, dat bij het aanleren van deze werptechnieken steeds aan drie voorwaarden moet zijn voldaan:
a. Er moet een fout gemaakt worden door de partner.
b. De werper (tori) moet kunnen zien dat zijn partner een labiele positie heeft ingenomen, met andere woorden: uit balans is geraakt.
c. De partner moet in beweging zijn, want judo dient zonder kracht uitgevoerd te worden.
4. Werptechnieken met behulp van het speelbeen. Geesink wijst eerst op verschillende manieren van instappen van de benen en komt dan tot de volgende technieken:
Tsuri-komi-goshi (liftend-trekkende heupworp), tai-otoshi (lichaamsworp), harai-goshi (zwiepende heupworp), uchi-mata (binnendij-worp), hane-goshi (sikkel-heupworp), ashi-guruma (beenwiel), o-uchi-barai (grote binnenwaartse beenveeg), tomoe-nage (cirkelworp), sumi-gaeshi (hoekworp).
In het aanvankelijke leerplan werkte Geesink met drie worpenseries, elk bestaande uit vier technieken. In zijn boek 'Judo in evolutie' heeft Geesink echter de eerste serie sterk uitgebreid en de tweede en derde serie technieken samengetrokken.
5. Thans gaat Geesink over naar de indeling van de technieken in verschillende groepen, zoals de groep barai (beenvegen), de groep gari (beenmaaien).
6. Renraku-waza of verschillende combinatiemogelijkheden.
7. Gonosen of profiteren van een uitgelokte fout.
8. Kata als een vorm van technische verfijning.

Als kanttekening geeft Geesink het volgende aan:
- Een rechts georiënteerde judoka leert het gemakkelijkst rechts, dus een links georiënteerde judoka dient links te kunnen en mogen werken.
- De conditie dient opgevoerd te worden met judogeëigende trainingsvormen en niet met bomen- of gewichtentraining.
- Het is niet nodig dat iedereen alle technieken leert. Een grote en een kleine man hebben elk hun eigen specifieke techniek en mogelijkheid van het toepassen van grepen.
- Er dient steeds zo snel mogelijk van statisch naar dynamisch judo te worden omgeschakeld.

Anton Geesink heeft in zijn systeem een sterk pragmatische gedachte uitgewerkt en alles overboord gegooid wat hem niet nuttig toescheen. Er valt over dit systeem natuurlijk te discussiëren, en dat is dan ook reeds in ruime mate gedaan. Het valt niet te ontkennen dat er een lijn in zit, doch evengoed zijn er vele andere wegen mogelijk. Wel is het te betwijfelen of welke methode dan ook onmiddellijk een kampioen zal opleveren. Hiervoor komt veel meer kijken. Er zijn wat dat betreft voorbeelden te over. Wel komt Geesink de eer toe als eerste in de wereld met een uitgewerkte methode, bedoeld als methodisch-didactisch plan voor het judo-onderwijs, te zijn gekomen. Geen enkel ander boek gaf omtrent deze materie ook maar enige informatie. 

--
December 1996